Przejdź do głównej zawartości

Cepelia w krakowskim Muzeum Narodowym


"Wystawa „Obywatelka Cepelia” to pionierski projekt badawczy i wystawienniczy, dzięki któremu po raz pierwszy w narodowej instytucji kultury, Muzeum Narodowym w Krakowie, zaprezentowana zostanie działalność i dorobek instytucji, do tej pory najczęściej traktowanej jako fragment problematycznej pamięci o czasach PRL, mającej drugorzędne znaczenie dla polskiej historii sztuki drugiej połowy XX wieku. Nasza wystawa przynosi rewizję tych twierdzeń i podkreśla wartość dziedzictwa Cepelii, jako ważnego ośrodka polskiego designu, w kluczowy sposób kształtującego tak różne jego dziedziny jak meblarstwo, tkanina, moda czy architektura wnętrz, dzięki oryginalnym środkom wyrazu, łączącym elementy sztuki ludowej z wzorcami modernistycznymi" - mówi prof. dr hab. Andrzej Szczerski, dyrektor Muzeum Narodowego w Krakowie.


Przez cztery dziesięciolecia Centrala Przemysłu Ludowego i Artystycznego (Cepelia) wywierała ogromny wpływ na codzienny gust i wrażliwość estetyczną Polaków. Wyznaczała trendy w wystroju wnętrz, modzie oraz pamiątkarstwie, a także współtworzyła powszechne rozumienie rodzimego folkloru i tradycji, stając się jednym z najbardziej wyrazistych zjawisk epoki PRL-u. Ta działająca w latach 1949-1990 organizacja pełniła funkcję centralnego związku spółdzielni rękodzielniczych. Jej głównym zadaniem była dystrybucja i sprzedaż artykułów wytwarzanych przez zrzeszone podmioty, które czerpały inspirację z polskiej sztuki ludowej lub bezpośrednio nawiązywały do twórczości lokalnych artystów. W okresie największego rozwoju sieć Cepelii tworzyła gigantyczną infrastrukturę. Obejmowała niemal setkę spółdzielni wytwórczych, siedem biur terenowych, ponad trzysta punktów sprzedaży w całej Polsce oraz zagraniczne salony - w tym reprezentacyjne i nowocześnie zaaranżowane lokale w Brukseli czy Nowym Jorku. Całość dopełniały własne struktury handlu zagranicznego, jednostki badawczo-rozwojowe oraz zespoły folklorystyczne. W szczytowych momentach działalności instytucja zatrudniała nawet 45 tysięcy osób o zróżnicowanych specjalizacjach.

Ekspozycja w Muzeum Narodowym w Krakowie odsłania pełne spektrum funkcjonowania Cepelii - od projektowania i produkcji, przez badania i eksperyment, po system sprzedaży i wystawiennictwa. Jak piszą kuratorzy wystawy, prof. UAM dr hab. Piotr Korduba i dr Anna Wiszniewska: Ekspozycja obejmuje trzy podstawowe obszary cepeliowskiej wytwórczości: nowoczesną, „ludową” i retro, a obok nich modę i biżuterię, pamiątkarstwo, plakat i druki oraz zjawisko cepeliowskiego kiczu. Prezentowane eksponaty, w zdecydowanej większości nigdy dotąd niepublikowane i niewystawiane, pochodzą z kolekcji muzealnych i prywatnych. Ten ostatni fakt sam w sobie mówi wiele o współczesnym statusie przedmiotów z Cepelii: rozproszonych, nieraz niedocenianych, a zarazem coraz chętniej gromadzonych i odkrywanych na nowo. Wystawa przypomina również o współpracy giganta z najwybitniejszymi twórcami epoki, takimi jak Jolanta Owidzka i Wojciech Sadley w dziedzinie tkaniny czy Helena i Lech Grześkiewiczowie w dziedzinie ceramiki. Zestawienie unikatowych prac oraz krótkich serii autorskich z produkcją masową i przykładami tzw. cepeliowskiego kiczu daje pełny obraz ówczesnej rzeczywistości.




„Obywatelka Cepelia” wpisuje się w najnowsze badania nad kulturą materialną PRL-u i pomaga zrozumieć, dlaczego Cepelia - mimo swojego ogromnego wpływu na społeczeństwo - do dziś budzi żywe dyskusje i sprzeczne emocje wśród ekspertów. To opowieść o ideach, napięciach i estetyce, które zbudowały polskie wnętrza drugiej połowy XX wieku. Wystawa stawia także pytania o rolę państwowej polityki kulturalnej oraz o to, w jaki sposób dziedzictwo Cepelii powraca dziś we współczesnym designie, modzie i zbiorowej nostalgii.


Dopełnieniem wystawy jest wydany katalog. Publikacja zawiera zagadnienia, które z różnych powodów nie mogły zostać w pełni zaprezentowane na wystawie, a są niezbędne dla pełnego ukazania skali i skomplikowania fenomenu Cepelii. Teksty przygotowali wybitni eksperci - historycy sztuki i historycy, etnografki i etnolożki, historycy kultury materialnej, badacze wzornictwa i muzykolog.


Bogaty program edukacyjny towarzyszący wystawie odwołuje się do wspomnień i codziennych doświadczeń zarówno związanych z codziennym życiem w PRL-u, jak i ze współczesnością. Jego hasłem przewodnim jest międzypokoleniowość i relacje międzyludzkie. W harmonogramie znalazły się m.in. oprowadzania, warsztaty sensoryczne i panel dyskusyjny. W przestrzeni wystawy na zwiedzających czeka „Rozmownik” - publikacja inspirująca do dzielenia się wspomnieniami, nagrania wideo, które pozwolą lepiej poznać działalność Cepelii i szuflada sensoryczna z materiałami, które pozwolą na wielozmysłowy odbiór wystawy.

Wystawa czynna od 9 października do 21 lutego 2027 r.


Tekst powstał w oparciu o materiały źródłowe autorstwa kuratorów wystawy prof. UAM dr. hab. Piotra Korduby i dr Anny Wiszniewskiej.

Foto: Anna Olchawska

 

Komentarze

Popularne posty z tego bloga

Jubileuszowa premiera we Wrocławskim Teatrze Lalek – zapowiedź

    2026 to dla Wrocławskiego Teatru Lalek bardzo ważny – jubileuszowy – rok, w którym obchodzone jest 80-lecie WTL. Teatr chce uczcić nie tylko  swoją długą historię jako instytucji, lecz przede wszystkim osiem dekad ciągłego rozwoju, konsekwentnego budowania programu  artystycznego i pracy na rzecz misji edukacyjnej i społecznej.  Premiera „Wyobraź sobie…” wraz z uroczystą Galą i otwarciem 8. Przeglądu Nowego Teatru dla Dzieci to kluczowe wydarzenia obchodów. Ten jubileuszowy program ma być przede wszystkim spotkaniem: mieszkańców Wrocławia, obecnych i byłych pracowników, współpracowników i przyjaciół  Wrocławskiego Teatru Lalek, a także przedstawicieli władz oraz zaproszonych gości.  W trakcie uroczystej Gali zostaną uhonorowani pracownicy, których wieloletni wysiłek i zaangażowanie stworzyły fundamenty artystycznej tożsamości teatru. O spektaklu: WYOBRAŹ SOBIE... adresowany jest dla dzieci powyżej 9 roku życia. W zapowiedzi spektaklu czytamy:...

Lekarz was zeżre na kolację, czyli o "Złej dziewczynce"

  Premiera "Złej dziewczynki" we Wrocławskim Teatrze Lalek zasłużenie została nagrodzona wielkimi brawami widzów i tych małych i tych dorosłych, choć treści, które były w spektaklu poruszane do najbłahszych nie należały. Trudna tematyka relacji między pierwszakami w szkole podstawowej, w której pojawia się kłopotliwa, nowa uczennica, zadająca raniące wszystkich pytania, nie rozumiejąca słów "o tym się nie mówi", w momentach stresu przemieniająca się w smoczą bestię, doprowadzającą do płaczu inne dzieci, pokazana została w niezwykle nowoczesny sposób, tak by bawiąc widzów, zwracać ich uwagę na problemy, z którymi niemal każdy kto chodził lub chodzi do szkoły się zetknął w mniejszym lub większym stopniu. Adresowana do dzieci powyżej 7 roku życia sztuka w reżyserii Jakuba Krofty na podstawie tekstu Marii Wojtyszko to kolorowy, rozbuchany emocjonalnie światek dzieciaków, które nie są idealne (nawet ta z bohaterek o znaczącym imieniu Idealka), ale jakoś ze sobą funkcj...

„Natchnienie jest czymś ulotnym” – wywiad z krakowską malarką Ewą Kutermak-Madej

Artystyczne spojrzenie: Pochodzi Pani z rodziny artystycznej, czy zawsze wiedziała Pani, że będzie malarką?  Nie chciała się Pani zbuntować? Ewa Kutermak-Madej: Rzeczywiście pochodzę z rodziny artystycznej. Mój ojciec był pedagogiem ASP. Uczył rysunku i malarstwa na Wydziale Architektury Wnętrz ASP w Krakowie. Nie wyznaczało to jednak moich przyszłych wyborów. Od wczesnego dzieciństwa towarzyszyłam Tatusiowi, dzierżąc szkicownik, w wypadach na łono natury i biorąc udział w plenerach, które prowadził dla studentów. Zapełnione szkicowniki nie były początkiem dalszej drogi.  Od 4 roku życia brałam udział w teatrzyku, który prowadził znany aktor Jan Niwiński. Z tej „stajni” wyrośli znani aktorzy Monika Niemczyk, Ryszard Filipski, poetka Halina Poświatowska, Mietek Grąbka, Anna Dymna, Jan Frycz.   Nie zdecydowałam się na tę drogę pomimo albo dlatego, że w wieku 9 lat zagrałam główną rolę w „Cudzie w Alabamie” w Starym Teatrze. Świadomie myśląc o przebytyc...