Artystyczne spojrzenie

  Komedia "Mąż i żona" napisana przez Aleksandra hrabiego Fredrę w 1821 roku pokazana na Scenie na Świebodzkim przez Teatr Polski, nie przypomina klasycznych inscenizacji fredrowskich z przeszłości. Co prawda piękne wersy napisane w XIX wieku przez Fredrę zostały zachowane niemal idealnie, jednak ani bohaterowie, ani ich otoczenie z dziewiętnastowiecznymi realiami nie mają wiele wspólnego.  Fredrowska czwórka uwikłana jest w miłosne intrygi i pożądania, które tak naprawdę są bardzo współczesną psychologiczną rozgrywką interesownych pań i panów, z których każdy kocha kogoś innego i czegoś innego po ukochanym oczekuje.  Wacław, majętny, nobliwy sześćdziesięciolatek (Dariusz Bereska) ożeniony z równie zamożną co kochliwą Elwirą (Martyna Witowska),  mimo iż od roku trwa w małżeńskich więzach, wciąż szuka nowych erotycznych podbojów w myśl powiedzenia "w starym piecu diabeł pali". Smali cholewki do młodziutkiej służącej Justysi (Marta Kulas), ale o żonę też jest zazdrosn...

Laureatami VII Konkursu Dramaturgicznego STREFY KONTAKTU zostali: Daria Sobik, Beniamin Bukowski i Robert Traczyk. Werdykt poznaliśmy w niedzielę, 25 października 2026 r. Nagrody wręczono we Wrocławskim Teatrze Współczesnym na zakończenie VIII Festiwalu Dramatu STREFY KONTAKTU. Organizatorami Festiwalu i Konkursu są Wrocławski Teatr Współczesny i Miasto Wrocław. Jury VII Konkursu Dramaturgicznego zdecydowało o przyznaniu trzech równorzędnych nagród w wysokości 33.333,33 zł (trzydzieści trzy tysiące trzysta trzydzieści trzy złote, trzydzieści trzy grosze) dla: -  Darii Sobik za sztukę "Na wieczne nieoddanie", - Beniamina Bukowskiego za sztukę #Monkeyhate, - Roberta Traczyka za sztukę "Niech mnie krew Pańska zaleje". W Jury Konkursu zasiedli: Magdalena Drab, Jolanta Kowalska, Ryszard Koziołek i Katarzyna Niedurny (przewodnicząca Komisji). Komisja Artystyczna WTW w składzie: Anna Dąbrowska, Marek Fiedor – przewodniczący, Agnieszka Majcher, Katarzyna Migdałowska, Ryszar...

Portrety, rzeźba sakralna, szopki bożonarodzeniowe a także wizerunki Liczyrzepy czy postaci w tradycyjnych śląskich strojach ludowych oglądać będzie można na wystawie poświęconej słynnej Szkole Snycerskiej działającej w Cieplicach w 1. połowie XX w. oraz najwybitniejszemu artyście z nią związanemu – włoskiemu rzeźbiarzowi Cirillo dell’Antonio. Wystawa zostanie otwarta dla publiczności 27 października – dokładnie w 150. rocznicę urodzin artysty. Powołana w 1902 r. Szkoła Snycerska w położonym nieopodal Jeleniej Góry uzdrowisku Cieplice (obecnie część Jeleniej Góry) powstała jako remedium na kryzys lokalnego rękodzielnictwa, z którego niegdyś słynęły Karkonosze. Podniesienie poziomu wykonywanych prac oraz zaznajomienie rzemieślników z aktualnymi trendami miały pomóc im konkurować z innymi ośrodkami, a także z seryjnie produkowanymi wyrobami z gipsu i masy papierowej. Szybko okazało się jednak, że do Cieplic przybywają również uczniowie z dalszych zakątków Śląska i spoza regionu, zaintere...

 Spektakl "Diamenty to węgiel, który wziął się do roboty" Pawła Demirskiego  po 18 latach od prapremiery wyreżyserowanej przez Monikę Strzępkę, 24 października zagrał zespół Teatru Dramatycznego w Wałbrzychu w ramach ósmej edycji Festiwalu Dramatu Strefy Kontaktu we Wrocławiu.  Sztukę wystawiono na Scenie Ciśnień Teatru Muzycznego Capitol. Reżyserowała to przedstawienie Pamela Leończyk i zrobiła to zupełnie inaczej niż Strzępka, przesuwając akcenty, zmieniając realia i nieco także fabułę, dając nowej publiczności komedię, gorzką co prawda, ale nie jak czarna, zbyt mocna kawa, lecz jak całkiem smaczna gorzka czekolada z wysoką zawartością kakao.  Spektakl opowiada historię luźno zainspirowaną "Wujaszkiem Wanią" Czechowa, ale przeniesioną w nowe czasy. Sztuka Pawła Demirskiego dedykowana była ludziom, którzy przez całe życie ciężko pracowali, a gdy zmienił się ustrój i nastał hurraoptymistyczny kapitalizm, przestali być potrzebni.  Ta sztuka miała też podtekst lok...

Spektakl Weroniki Zajkowskiej "Żeromski: backstage" przygotowany w ramach rezydencji dramaturgicznej w Teatrze Stefana Żeromskiego w Kielcach prezentowany 23 października na tegorocznej ósmej już edycji Festiwalu Strefy Kontaktu, na Scenie na Strychu Wrocławskiego Teatru Współczesnego. To niezwykle oryginalna i przewrotna, lekko nawet demaskatorska wizja oficjalnego wizerunku znamienitego pisarza, sumienia narodu, twórcy "Syzyfowych prac".  Młoda reżyserka zaprezentowała się na scenie jako badaczka owładnięta pragnieniem prześwietlenia wszystkich dzieł mistrza Żeromskiego i to zarówno tych powszechnie znanych, lekturowych, jak i jego prywatnych zapisków w "Dziennikach", gdzie znalazły się intymne, erotyczne, a nawet nieprawdopodobnie szokujące jak na Żeromskiego poglądy, lęki, fobie i fascynacje, raczej nie kojarzone z pomnikowym wizerunkiem wybitnego pisarza. Choć dla czytelników skandalizujących "Dziejów grzechu" zapiski te wcale nie są jakoś s...

  Kim była Anna Jagiellonka? Ostatnią przedstawicielką jednej z najważniejszych dynastii w dziejach Polski, królową, córką Zygmunta I, siostrą Zygmunta II Augusta, żoną Stefana Batorego, fundatorką dzieł sztuki i strażniczką pamięci o Jagiellonach? A może przede wszystkim kobietą, która w czasach politycznej niepewności potrafiła przekuć dziedzictwo przeszłości w projekt dla przyszłych pokoleń? Wystawa „Anna Jagiellonka. Wszystkie twarze królowej”, przygotowana przez zespół Zamku Królewskim na Wawelu odkrywa na nowo postaci władczyni, której znaczenie przez stulecia pozostawało w cieniu bardziej rozpoznawalnych członków królewskiej rodziny. Od 22 października 2026 do 14 lutego 2027 roku zwiedzający będą przyglądać się Annie nie tylko jako królowej, lecz także jako kobiecie świadomie kształtującej własną pozycję i świadomie realizującej polityczne zamierzenia. Wystawa nie byłaby możliwa, gdyby nie zaangażowanie wielu – polskich i zagranicznych instytucji takich jak Katedra na Wawelu...

  Na wystawie „Anna Jagiellonka. Wszystkie twarze królowej” zwiedzający zobaczą m.in. portret królowej – zdjęty po 120 latach znad wejścia do Kaplicy Zygmuntowskiej w Katedrze wawelskiej. Przez ponad 200 lat monumentalne dzieło o wymiarach 222 x 138,5 cm uznawane było za XIX-wieczną kopię oryginalnego wizerunku. Bardzo słaba artystycznie klasa malowidła uzasadniała przypuszczenia ówczesnych naukowców.  Idea konserwacji ratującej obiekt, wysunięta przez prof. Andrzeja Betleja – dyrektora Zamku Królewskiego na Wawelu oraz dr Aleksandrę Holę – główną konserwator ZKnW rozpoczęła się w 2024 r. Prace konserwatorskie, sfinansowane przez Społeczny Komitet Odnowy Zabytków, wykazały, że portret pochodzi z XVI wieku. Obraz, który w dawniejszej literaturze uważano za mało wartościową, późniejszą kopię, okazał się oryginalnym dziełem nadwornego malarza Marcina Kobera. Nad jego konserwacją przez dwa lata (2024–2026) pracował zespół artystów konserwatorów dzieł sztuki: dr Angelika Bogdanowic...