Młoda reżyserka Anna Obszańska zainspirowana książką Aldousa Huxleya z 1932 roku "Nowy wspaniały świat" stworzyła spektakl pantomimicznej filozofii współczesnej - niezwykle inteligentnej i przewrotnej refleksji na temat współczesnego społeczeństwa, jego obsesji na punkcie wyglądu, doskonałości ciała i idealnego zdrowia. Wykorzystała antyutopijny tekst Huxleya, żeby pokazać jak za pomocą zupełnie odmiennych od literackich, bo pantomimicznych (ruchowych) środków wyrazu, można opowiedzieć, a raczej dopowiedzieć, zakończenie tego co widzimy wokół nas. Obsesyjnej dbałości o fizyczność, dążenie do niemożliwego do osiągnięcia ideału (człowiek stający się lalką jak Barbie z monstrualnym biustem albo z gigantycznym penisem, służącym nawet do gry w szachy!) i bezkrytyczne zawierzenie medycynie estetycznej i chirurgii, w której efektem staje się wynaturzenie i brzydota. W spektaklu widzimy osiem postaci (w tym tylko trzy kobiety, z których jedna jest nieudaną kopią mężczyzny, a druga...
Blog o sztuce, teatrze i wydarzeniach kulturalnych