Twarz jest tematem głównym refleksji artystów, których prace można obecnie oglądać na wystawie w Galerii Miejskiej. Twarz, a właściwie jej brak, w klasycznym realistycznym kształcie, w tradycyjnym rozumieniu. Na obrazach w galerii mieszczącej się przy ulicy Kiełbaśniczej próżno szukać pięknych idealnych twarzy, jakie znamy ze sztuki dawnej. Choć przecież w pewnym sensie dawne malarstwo pojawia się w niektórych pracach jako aluzja, rozmyty, zamazany, niewyraźny kształt zdeformowany i niszczejący niczym dawne malowidło, od którego odpada tynk. Wchodząc do galeryjnej sali widzimy prace, które coś nam przypominają, arcydzieła znane z wielkich wspaniałych muzeów. Tyle że zniekształcone i przetworzone przez artystę. Twarze matejkowskiego Stańczyka, velazquezowska wyniosła Infantka, Mona Liza Leonarda zostały przetworzone przez Bartosza Czarneckiego w popartowską "makatkę", niewyraźną i niedoskonałą, choć przywodzącą na myśl oryginał. Twarze przeszłości są rozpływającą się impresj...
Blog o sztuce, teatrze i wydarzeniach kulturalnych