45 edycję Przegląd Piosenki Aktorskiej uroczyście rozpoczęła sobotnia Gala poświęcona krakowskiemu kompozytorowi Stanisławowi Radwanowi, przez lata związanemu z Piwnicą Pod Baranami i Starym Teatrem. Gala bardzo piwniczna, bardzo nostalgiczna, melancholijna, ale i ironiczno- dowcipna (kabaretowy song o Leopoldzie i szpilce przy majtkach to dla mnie absolutny hit), rewelacyjnie wystylizowani kostiumowo i makijażowo aktorzy i aktorki w prążkowanych garniturach, śpiewający poruszająco i olśniewająco (Kacper Kuszewski i jego operowy głos nagrodzony został wyjątkowo gromkimi brawami), a przy tym doskonała dykcja wszystkich występujących; dykcja, dzięki której słuchanie piosenek, było dla widzów czystą przyjemnością.
Nawiasem mówiąc każda edycja PPA jest świętem dobrej piosenki, poezji i doskonałej interpretacji tekstu, ale też pięknej wymowy, starannej artykulacji, czego niestety nie zawsze możemy doświadczać w polskich teatrach. Niezwykle subtelnym i oszczędnym w gestach narratorem spektaklu "R.A.D.W.A.N.- sztuka znikania " był Jacek Braciak, który w białej koszuli i czarnych spodniach i butach wynurzał się z półmroku sceny i stawał się swoistym alter ego krakowskiego kompozytora, przejmująco, konfesyjnie wręcz wyznającym na scenie jak pokój zbliża się do niego ścianami i sufitem albo jak zastanawia się kim naprawdę jest..
Komentarze
Prześlij komentarz