Obecnie wypełnia je dzieło francuskiej artystki Carole Benzaken, laureatki nagrody imienia Marcela Duchampa, malarki, która pracuje też z nowymi mediami. Tworzy instalacje i dużo podróżuje. Mimo iż związana jest głównie z Paryżem, przez kilka lat mieszkała w Kalifornii.
Pomysł stworzenia instalacji dla katowickiego nowego Muzeum Śląskiego powstał kilka lat temu. W 2009 roku Carole Benzaken zwiedzała znajdującą się w Zabrzu zabytkową kopalnię Guido. Śląsk pojawił się w zamyśle twórczym, co po latach zaowocowało dziełem odnoszącym się do biblijnego psalmu 130, psalmu dawidowego.
Biblijny Dawid był muzykiem, śpiewakiem, artystą, powiedziała obecna na wernisażu w Katowicach Carole Benzaken, która nazwała swoją pracę "Mi' ma' amakim...", co stanowi początek psalmu, w którym czytamy: "Z głębokości wołam do Ciebie Panie, o Panie, wysłuchaj głosu mego!".
Realizacja dzieła w specyficznej przestrzeni powstałej w wyniku rewitalizacji budynków pokopalnianych (dawna kopalnia "Katowice") siłą rzeczy musiała odnosić się do historii tego miejsca i odwoływać do pracy górników, którzy "na głębokość" zjeżdżali razem z ptakami, które, gdy stężenie metanu w powietrzu było wysokie, umierały dając sygnał do opuszczenia niebezpiecznego miejsca.
Francuska artystka wykonała klatkę dla ptaków, ale bez ptaków, o których obecności świadczy jedynie śpiew. Ptasie głosy nagrywane były w paryskim studio - miksowano tu głosy polskich ptaków takich jak kosy i sikorki, z głosami francuskich kanarków i kolibrów z Kalifornii.
Muzyka, którą zafascynowana jest Carole Benzaken, musiała znaleźć również odzwierciedlenie w jej pracy. Pojawia się tu odwołanie do cenionego przez artystkę francuskiego kompozytora Oliviera Messiaena (z zamiłowania ornitologa, który ma w swym dorobku eksperymentalny utwór "Czarny kos" skomponowany w 1952 roku na flet i fortepian), ale i do jazzu, a zwłaszcza Charliego Parkera o przydomku "Bird" (jednym z jego najbardziej znanych standardów jest "Ornithology").
Śpiew ptaków dochodzi do widza gdzieś z góry i zagarnia go, tak jakby żywy, niebiański chór starał się zaświadczyć o tym, że jest jakieś światełko w tunelu, jakiś raj, do którego udają się ci, którzy wyruszyli z ciemności (kopalnianej ciemności)...
Widz wchodzący w przestrzeń, w której znajduje się instalacja dostrzega ściany klatki prześwietlone światłem płynącym przez liczne okienka-świetliki. Dopiero zbliżając się i dotykając rzekomych prętów zdajemy sobie sprawę, że "ściany" klatki wykonane są z miękkich ciemnogranatowych sznurów zwisających z sufitu. Imitacja klatki? Klatki, którą opuściły ptaki, uciekając przed niebezpieczeństwem w śmierć.
Wnętrze klatki jest czarne i poza kołyszącymi się "huśtawkami" nie ma w nim nic. Wokół słychać ptasie śpiewy, a nieopodal znajduje się czarna ławka, na której można przysiąść wpatrując się w pozbawioną ptaków gigantyczną klatkę. To symboliczna instalacja i myślę, że francuska artystka w jakimś sensie oddała hołd tym wszystkim górnikom, którzy zginęli w śląskich kopalniach, ale i ptakom, które często ginąc dawały szansę ludziom pracującym na dole na ratunek.
Instalację będzie można oglądać do końca lipca. Potem zostanie rozebrana - pocięte fragmenty będzie można kupić, jak poinformowano zgromadzonych na wernisażu.
Komentarze
Prześlij komentarz