Wojciech Fangor od lat urzeka mnie swoimi kompozycjami - wielkimi
kołami o rozmytych krawędziach, wibrującymi falami jak barwne ślady
duchów przemykają przez obrazy i niemal op-artowskimi dziełami, które w
swoich czasach były tak szalone i "oczopląsowe" jak u teoretyka op-artu
Victora Vasarely'ego.
We wrocławskim Muzeum Narodowym obejrzeć można ekspozycję niemal 100 dzieł Wojciecha Fangora, które powstały na przestrzeni 70 lat. Najwcześniejsza praca datowana jest na koniec lat 40. Z 1948 roku pochodzi portret Einsteina (źródło zdjęcia: strona internetowa zpap.wroclaw.pl). Ostatnie prace powstały w 2012 roku.
Wojciech Fangor jest co prawda żyjącym klasykiem, ale wciąż zaskakuje żywą wyobraźnią i zmiennością fascynacji. W sztuce tego urodzonego w Warszawie 1922 roku, a więc obecnie 92-letniego artysty sporo jest eksperymentów, świeżości spojrzenia na abstrakcję i zabawy z klasykami.
Autorzy wystawy starali się pokazać wszystkie rodzaje aktywności twórczej tego artysty - zarówno w zakresie grafiki (plakaty), jak i malarstwa. Nie zabrakło tu także epizodu socrealistycznego w twórczości Wojciecha Fangora (np.szkic do monumentalnej kompozycji "Matka Koreanka" ).
Artysta po studiach na warszawskiej ASP (dyplom w 1946 r.), tworzył w manierze typowej dla malarzy socrealistycznych, ale zwykle doprowadzał ją do niemal karykaturalnej deformacji.
W latach 50. reprezentował polską szkołę plakatu. Najbardziej znane są jego plakaty filmowe.
Od połowy lat 50. do lat 60. tworzył obrazy optyczne, w centrum których umieszczał koła o roztapiających się, mglistych brzegach, które do dziś stanowią interesujący przykład malarstwa abstrakcyjnego. Niektórzy dopatrują się w nich echa fascynacji astronomią.
W 1961 r. Wojciech Fangor wyjechał do Wiednia, potem przez jakiś czas podróżował, by po 5 latach osiedlić się w Stanach Zjednoczonych, gdzie wykładał na uniwersytetach w Madison oraz Harvarda i gdzie miał indywidualną wystawę Muzeum Guggenheima (w 1970 roku pokazał w tym nowojorskim muzeum tam 37 swoich obrazów). Lata 70. to w jego twórczości faza prac diagonalnych, które z czasem zastąpiły dzieła typu "obraz w obrazie".
W latach 80. eksperymentował z efektami wizualnymi obrazu telewizyjnego, a następnie zaczął na zasadzie cytatu włączać w swoje kompozycje sceny wyjęte z pism ilustrowanych.
W latach 90. namalował cykl "Poczet królów polskich". Zafascynowany najpopularniejszym pocztem (choć istnieje też mniej znany cykl wizerunków królewskich autorstwa Marcelego Baciarellego), który stworzył Jan Matejko, Wojciech Fangor wykonał swoistą, nieco kubistyczną, powiedziałabym nawet że picassowską, wersję wizerunków polskich władców, która bardzo daleko odbiega od realistycznych, "poważnych" prac Matejki. Odmienna jest też od pocztu polskich królów autorstwa Waldemara Świerzego ("Nowy poczet władców Polski. Waldemar Świerzy kontra Jan Matejko"), jaki do 19 lipca można obejrzeć w warszawskim Zamku Królewskim.
Wystawa we wrocławskim muzeum pokazuje, że Wojciech Fangor to wciąż interesujący artysta i jego prace mogą zaintrygować nie tylko wielbicieli abstrakcji.
Ekspozycja czynna będzie do 13 września 2015 r.
We wrocławskim Muzeum Narodowym obejrzeć można ekspozycję niemal 100 dzieł Wojciecha Fangora, które powstały na przestrzeni 70 lat. Najwcześniejsza praca datowana jest na koniec lat 40. Z 1948 roku pochodzi portret Einsteina (źródło zdjęcia: strona internetowa zpap.wroclaw.pl). Ostatnie prace powstały w 2012 roku.
Wojciech Fangor jest co prawda żyjącym klasykiem, ale wciąż zaskakuje żywą wyobraźnią i zmiennością fascynacji. W sztuce tego urodzonego w Warszawie 1922 roku, a więc obecnie 92-letniego artysty sporo jest eksperymentów, świeżości spojrzenia na abstrakcję i zabawy z klasykami.
Autorzy wystawy starali się pokazać wszystkie rodzaje aktywności twórczej tego artysty - zarówno w zakresie grafiki (plakaty), jak i malarstwa. Nie zabrakło tu także epizodu socrealistycznego w twórczości Wojciecha Fangora (np.szkic do monumentalnej kompozycji "Matka Koreanka" ).
Artysta po studiach na warszawskiej ASP (dyplom w 1946 r.), tworzył w manierze typowej dla malarzy socrealistycznych, ale zwykle doprowadzał ją do niemal karykaturalnej deformacji.
W latach 50. reprezentował polską szkołę plakatu. Najbardziej znane są jego plakaty filmowe.
Od połowy lat 50. do lat 60. tworzył obrazy optyczne, w centrum których umieszczał koła o roztapiających się, mglistych brzegach, które do dziś stanowią interesujący przykład malarstwa abstrakcyjnego. Niektórzy dopatrują się w nich echa fascynacji astronomią.
W 1961 r. Wojciech Fangor wyjechał do Wiednia, potem przez jakiś czas podróżował, by po 5 latach osiedlić się w Stanach Zjednoczonych, gdzie wykładał na uniwersytetach w Madison oraz Harvarda i gdzie miał indywidualną wystawę Muzeum Guggenheima (w 1970 roku pokazał w tym nowojorskim muzeum tam 37 swoich obrazów). Lata 70. to w jego twórczości faza prac diagonalnych, które z czasem zastąpiły dzieła typu "obraz w obrazie".
W latach 80. eksperymentował z efektami wizualnymi obrazu telewizyjnego, a następnie zaczął na zasadzie cytatu włączać w swoje kompozycje sceny wyjęte z pism ilustrowanych.
W latach 90. namalował cykl "Poczet królów polskich". Zafascynowany najpopularniejszym pocztem (choć istnieje też mniej znany cykl wizerunków królewskich autorstwa Marcelego Baciarellego), który stworzył Jan Matejko, Wojciech Fangor wykonał swoistą, nieco kubistyczną, powiedziałabym nawet że picassowską, wersję wizerunków polskich władców, która bardzo daleko odbiega od realistycznych, "poważnych" prac Matejki. Odmienna jest też od pocztu polskich królów autorstwa Waldemara Świerzego ("Nowy poczet władców Polski. Waldemar Świerzy kontra Jan Matejko"), jaki do 19 lipca można obejrzeć w warszawskim Zamku Królewskim.
Wystawa we wrocławskim muzeum pokazuje, że Wojciech Fangor to wciąż interesujący artysta i jego prace mogą zaintrygować nie tylko wielbicieli abstrakcji.
Ekspozycja czynna będzie do 13 września 2015 r.
Komentarze
Prześlij komentarz