Przejdź do głównej zawartości

Dziwny świat Wojciecha Głogowskiego


Na obrazach Wojciecha Głogowskiego czas zatrzymał się w przeszłości. W tej zamrożonej rzeczywistości jaką niektórzy być może pamiętają z czasów swego dzieciństwa. Z czasów gdy nowe technologie nie wkroczyły do naszego życia i się w nim nie rozpanoszyły. Gdy radia i telewizory stanowiły jeszcze przedmiot dumy, a w biurach używano sprzętów jakie od dawna zniknęły w czeluściach elektronicznego lamusa. W tym dziwnym świecie Wojciech Głogowski znajduje szczególne upodobanie. W kolorach urządzeń, w pokrętłach, w monitorach o niezwykłych barwach. Uwiecznia je na obrazach odtwarzając je drobiazgowo niczym mistrzowie sztuki dawnej delektujący się przedmiotami. Dostrzec piękno w tych tajemniczych odbiornikach jest bardzo trudno. Jakby artysta celowo obrał sobie trudny temat. Jakby fascynowała go melancholijna uroda tego co minione.
Podobnie jest z postaciami na obrazach wrocławskiego artysty. Niczym zjawy albo uciekinierzy z podrzędnych filmów obserwujemy prowincjuszki o urodzie nieco tandetnych świętych wypełniających  wnętrza małomiasteczkowych świątyń. Kobiety jak lalki, sztywne, ubrane niemodnie, choć schludnie, siedzą zamyślone, trochę jak na obrazach Paula Delvaux.
Czasem te statyczne kompozycje z zamarłymi postaciami i nieczynnymi urządzeniami ożywiają niespodziewane istoty jak ośmiornica, która nie wiadomo jak się znalazła we wnętrzu odtworzonym na obrazie. Czasem urządzenia stają się jednostkowymi bohaterami obrazów - wydaje się, że gdy je włączymy to coś się stanie. Zmieni się czas, rzeczywistość, udamy się w podróż do przeszłości albo wręcz przeciwnie przeniesieni zostaniemy do przyszłości.
Na wystawie Nowy gatunek w krakowskiej galerii Zderzak oglądać można te niepokojące sprzęty przy muzyce, przy której ciarki przechodzą. Kosmiczne dźwięki sprawiają, że ma się wrażenie, że to wszystko co widzimy na obrazach ożyje, włączy się i zacznie emitować jakieś fale, które sprawią, że ze współczesnej galerii przeniesiemy się do jakichś schronów z lat 50., gdy widmo III wojny światowej krążyło po Europie...  Malarstwo Wojciecha Głogowskiego przywiodło mi na myśl również filmy Eda Wooda i jego kosmiczne stwory, którymi wypełniał kadry swoich fantazji.
Wojciech Głogowski nieczęsto wystawia swoje prace. Ekspozycja w krakowskim Zderzaku to pierwszy pokaz malarstwa po 8 latach. Na wystawie "Nowy gatunek" jak się zdaje artysta sięga w głąb przeszłości, aby pokazać całkiem współczesne lęki, podszyte chorobliwą fascynacją marzenia o świecie, w którym dominują samoistnie działające urządzenia, a ludzie są jak mechaniczne kukły - bierni, bliscy, a może i podlegli robotom...
Intrygujące prace tajemniczego artysty, który niczym współczesny odpowiednik średniowiecznego twórcy kryje swoją prywatność, zdradzając nam tylko fragmenty swoich przemyśleń uwiecznionych na obrazach. Warto wybrać się na tę wystawę.
Ekspozycję będzie można oglądać do 14 grudnia 2017 r.
Foto: galeria Zderzak

Komentarze

Popularne posty z tego bloga

Jubileuszowa premiera we Wrocławskim Teatrze Lalek – zapowiedź

    2026 to dla Wrocławskiego Teatru Lalek bardzo ważny – jubileuszowy – rok, w którym obchodzone jest 80-lecie WTL. Teatr chce uczcić nie tylko  swoją długą historię jako instytucji, lecz przede wszystkim osiem dekad ciągłego rozwoju, konsekwentnego budowania programu  artystycznego i pracy na rzecz misji edukacyjnej i społecznej.  Premiera „Wyobraź sobie…” wraz z uroczystą Galą i otwarciem 8. Przeglądu Nowego Teatru dla Dzieci to kluczowe wydarzenia obchodów. Ten jubileuszowy program ma być przede wszystkim spotkaniem: mieszkańców Wrocławia, obecnych i byłych pracowników, współpracowników i przyjaciół  Wrocławskiego Teatru Lalek, a także przedstawicieli władz oraz zaproszonych gości.  W trakcie uroczystej Gali zostaną uhonorowani pracownicy, których wieloletni wysiłek i zaangażowanie stworzyły fundamenty artystycznej tożsamości teatru. O spektaklu: WYOBRAŹ SOBIE... adresowany jest dla dzieci powyżej 9 roku życia. W zapowiedzi spektaklu czytamy:...

„Natchnienie jest czymś ulotnym” – wywiad z krakowską malarką Ewą Kutermak-Madej

Artystyczne spojrzenie: Pochodzi Pani z rodziny artystycznej, czy zawsze wiedziała Pani, że będzie malarką?  Nie chciała się Pani zbuntować? Ewa Kutermak-Madej: Rzeczywiście pochodzę z rodziny artystycznej. Mój ojciec był pedagogiem ASP. Uczył rysunku i malarstwa na Wydziale Architektury Wnętrz ASP w Krakowie. Nie wyznaczało to jednak moich przyszłych wyborów. Od wczesnego dzieciństwa towarzyszyłam Tatusiowi, dzierżąc szkicownik, w wypadach na łono natury i biorąc udział w plenerach, które prowadził dla studentów. Zapełnione szkicowniki nie były początkiem dalszej drogi.  Od 4 roku życia brałam udział w teatrzyku, który prowadził znany aktor Jan Niwiński. Z tej „stajni” wyrośli znani aktorzy Monika Niemczyk, Ryszard Filipski, poetka Halina Poświatowska, Mietek Grąbka, Anna Dymna, Jan Frycz.   Nie zdecydowałam się na tę drogę pomimo albo dlatego, że w wieku 9 lat zagrałam główną rolę w „Cudzie w Alabamie” w Starym Teatrze. Świadomie myśląc o przebytyc...

Lekarz was zeżre na kolację, czyli o "Złej dziewczynce"

  Premiera "Złej dziewczynki" we Wrocławskim Teatrze Lalek zasłużenie została nagrodzona wielkimi brawami widzów i tych małych i tych dorosłych, choć treści, które były w spektaklu poruszane do najbłahszych nie należały. Trudna tematyka relacji między pierwszakami w szkole podstawowej, w której pojawia się kłopotliwa, nowa uczennica, zadająca raniące wszystkich pytania, nie rozumiejąca słów "o tym się nie mówi", w momentach stresu przemieniająca się w smoczą bestię, doprowadzającą do płaczu inne dzieci, pokazana została w niezwykle nowoczesny sposób, tak by bawiąc widzów, zwracać ich uwagę na problemy, z którymi niemal każdy kto chodził lub chodzi do szkoły się zetknął w mniejszym lub większym stopniu. Adresowana do dzieci powyżej 7 roku życia sztuka w reżyserii Jakuba Krofty na podstawie tekstu Marii Wojtyszko to kolorowy, rozbuchany emocjonalnie światek dzieciaków, które nie są idealne (nawet ta z bohaterek o znaczącym imieniu Idealka), ale jakoś ze sobą funkcj...