Artystyczne spojrzenie

Mijający sezon to dla wrocławskiej pantomimy czas konsekwentnego budowania repertuaru teatru otwartego, który zarazem nie boi się progresywnych poszukiwań, jak i dba o tożsamość i pamięć miejsca. Premiery 2025/2026 to zarówno przedstawienia łączące w sobie idee i założenia pantomimy zespołowej, jak i dialogujące z teatrem (post)dramatycznym czy formy. Kończący się sezon to  również pierwszy rok wznowionego po latach Studia Pantomimy i powrót do kształcenia przyszłych pokoleń artystów mimów – tak mijający sezon podsumowuje dyrektorka Agnieszka Charkot. Sezon 2025/2026 to wyjątkowy moment w historii wrocławskiej pantomimy. Teatr obchodzi jubileusz 70-lecia istnienia. Urodziny WTP to nie tylko okazja do wspomnień, ale również idealny czas, aby przyjrzeć się, jaką drogę odbył teatr w poszukiwaniu nowych środków wyrazu i form ekspresji artystycznej. Mijający sezon to nadal konsekwentne kontynuowanie obranej linii programowej, w której pantomima spotyka się z innymi konwencjami teatralny...

Muszę przyznać, że w kasynie zdarzyło mi się być tylko raz, za to chyba w tym najsławniejszym w Monte Carlo. Bynajmniej nie w celach hazardowych, lecz typowo turystycznych - wejście do środka na parterze z automatami było  dostępne gratis, a budynek robił wrażenie nie tylko z zewnątrz (zbudował go Charles Garnier, architekt paryskiej Opery), ale i podczas zwiedzania przestronnego holu.  Po raz drugi miałam okazję być wewnątrz kasyna, a właściwie ex-kasyna, w sobotę 4 lipca. Sala, w której kiedyś mieściło się wrocławskie kasyno w budynku OVO zachowała swój specyficzny kształt, ale sam lokal ma już inne przeznaczenie. I z przepychem wnętrza w Monte Carlo nie ma nic wspólnego.  Z uwagi na remont sceny kameralnej przeniósł się do OVO tymczasowo Teatr Polski, a na inaugurację   wybrano miejsce, które ma szczególny  "minionoepokowy" charakter, do którego dobrze pasuje  kameralny spektakl, a właściwie koncert piosenek Zbigniewa Wodeckiego "Wodecki. Dobry wiec...

  Od 3 lipca w  Muzeum Narodowym  –  Pałacu Wielkich Książąt Litewskich w Wilnie czynna jest międzynarodowa ekspozycja " Nuo priešo iki sąjungininko: Lietuva ir Lenkija bei Osmanų imperija XIV–XIX a." ( " Od wroga do sojusznika. Litwa i Polska oraz Imperium Osmański w XIV-XIX wieku").  Wystawa opowiada o wojnach, dyplomacji, handlu, kulturze oraz drodze od rywalizacji do współpracy. Instytut Polski w Wilnie podkreśla, że głównym  bohaterem jest siedemnastowieczny turecki namiot należący do kolekcji ZK na Wawelu, po raz pierwszy prezentowany na Litwie. Jest to jedyny w Europie w pełni zachowany obiekt tego typu. Należał według historyków do wielkiego wezyra Kary Mustafy i trafił do Rzeczypospolitej jako zdobycz po zwycięskiej bitwie pod Wiedniem w 1683 roku. – W kontekście wystawy opowiadającej o relacjach Polski i Litwy z Imperium Osmańskim prezentowany namiot staje się nie tylko spektakularnym eksponatem, lecz także symbolem wspólnej historii dawnej Rzeczy...

  W ramach obchodów 35. rocznicy podpisania z Niemcami traktatu o dobrym sąsiedztwie i przyjaznej współpracy, do Polski wróciły kolejne bezcenne dobra kultury. Wśród odzyskanych zabytków znajduje się pierścień króla Zygmunta I Starego, który ponownie trafił do Muzeum Książąt Czartoryskich, oddziału Muzeum Narodowego w Krakowie. To symboliczny powrót do miejsca, gdzie przed wybuchem II wojny światowej przechowywano najcenniejsze relikwie polskiej historii. Złoty sygnet z tzw. Szkatuły Królewskiej będzie można podziwiać na ekspozycji od 2 lipca 2026 roku. W uroczystości przekazania pierścienia wzięła udział Pani Marta Cienkowska, Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Wraz z pierścieniem króla Zygmunta I Starego do Polski powrócił fragment średniowiecznego rękopisu z zapisem hymnu  Gaude Mater Polonia  oraz 11 miniaturowych eksponatów kolejowych z przedwojennego Muzeum Komunikacji w Warszawie. Odzyskanie zabytków jest efektem współpracy Ministerstwa Kultury i Dzied...

  Za nami kolejny sezon pełen emocji, wzruszeń i niezapomnianych spotkań ze sztuką teatralną.  W sezonie 2025/2026  w Teatrze Muzycznym Capitol przygotowane zostały: ♦  dwie premiery repertuarowe:  „Dzień Świstaka”  w reż. Marcina Wierzchowskiego i  „Odyseję”  w reż. Małgorzaty Warsickiej, ♦  trzy premiery monodramów muzycznych w koprodukcji z artystkami i artystami:  „On (BAZ) AIR”  w reż. Agaty Biziuk,  „Za ładna”  w reż. Eweliny Ciszewskiej i  „Reniferek”  w reż. Filipa Kowalczyka, ♦  premiera spektaklu  „Łąka”  Teatru Małego Widza w Capitolu, ♦  koncert sylwestrowo-noworoczny  „25/25 przyszłość widzę jasno”  w reż. Barbary Olech, ♦  46. Przegląd Piosenki Aktorskiej , ♦  II Festiwal Artystek i Artystów Capitolu . W ramach dotacji KPO zorganizowano: ♦   CICHO  – cykl koncertów off-line, ♦  Capitol w dialogu z publicznością – badanie publiczności, ♦  Hi...

  Sezon 2025/2026 we Wrocławskim Teatrze Współczesnym zakończył się kilka dni temu, czerwcowym spektaklem "Dżuma. Reaktywacja" w reżyserii Marka Fiedora, zrealizowanym na podstawie spektaklu Kazimierza Brauna, którego premiera odbyła się w WTW 6 maja 1983 r. Co obejrzeliśmy w tym czasie? Przypomnijmy to co działo się podczas ostatnich miesięcy w teatrze mieszczącym się przy ulicy Rzeźniczej we Wrocławiu. W sezonie 2025/2026 zrealizowano 2 prapremiery i 2 premiery. 9 maja 2026 r., na Dużej Scenie odbyła się premiera spektaklu „Państwo Snu” wg powieści Alfreda Kubina pt. „Po tamtej stronie” w adaptacji i reżyserii Michała Kmiecika.  11 kwietnia 2026 r., na  Scenie na Strychu mogliśmy obejrzeć prapremierę spektaklu „Atlas ptaków” Aleksandry Zielińskiej w reżyserii Barbary Bendyk. Przedstawienie powstało na podstawie sztuki nagrodzonej w VI Konkursie Dramaturgicznym STREFY KONTAKTU.  24 stycznia 2026 r., na Dużej Scenie zaprezentowano publiczności premierowy spektakl „Lu...

Od 26 czerwca w sali na parterze Muzeum Wyspiańskiego w Krakowie prezentowane są prace Wyspiańskiego i Mehoffera z czasu wspólnego tworzenia podczas studiów w  stolicy nad Sekwaną. Wśród prezentowanych dzieł, pochodzących z kolekcji MNK, Muzeum Krakowa oraz zbiorów prywatnych, znajdują się m.in. wzajemnie malowane portrety oraz unikalny widok wnętrza ich paryskiej pracowni. Stanisław Wyspiański i Józef Mehoffer, najpierw uczniowie w Szkole Ćwiczeń w pałacu Larischa, następnie w Gimnazjum św. Anny w Krakowie, a później studenci w krakowskiej Szkole Sztuk Pięknych. Wspólnie pracowali przy polichromii kościoła Mariackiego w Krakowie i niemal w tym samym czasie wyjechali do Paryża na dalsze studia malarskie. W stolicy Francji dzielili tę samą pracownię: najpierw przy rue de l’Echaude 14, a następnie przy avenue du Maine 14. Razem podjęli się wykonać projekty: witraży do krakowskiego kościoła Mariackiego (1890-1891), polichromii Rudolfinium w Pradze (1891), kurtyny dla Teatru Miejskiego...